झिजने
आयुष्य गमतीदार असतं. कुणी स्वतःच्या विश्वात दंग असतो.कुणी दुसऱ्याच्या विश्वात आपलं सुख शोधण्यात दंग असतो.असे फार कमीच असतात म्हणा..!!! पण एक धडपड असते आपली किंमत उमजण्याची, स्वतःला सिद्ध करण्याची, या माया नगरीत आपलं अस्तित्व शोधण्याची...
नाना प्रकारचे अनुभव प्रतिक्षण आपल्याला येत असतात. त्यातून काय घ्यावं नि काय नाही हा जरी सर्वस्वी आपला प्रश्न असला तरी एखाद्या विचाराधीन आपण वाहवत जात असतो.वाहवत जात असताना त्यामागचा संघर्ष, वस्तुस्तिथी आपण लक्षात घेतली पाहिजे. आज भासवणाऱ्यांची या दुनीयेत कमी नाही. आजचा समाज हा दिखाउपणाच्या आभासी जगात वावरत आहे. आणि त्याचीच किंमत तो यथावकाश का असेना पण मोजत असतो.
माणसाची किंमत हि निश्चितच त्याच्या दिसण्यावर नसते. असेलही पण ती किती काळ...??? एखादा माणूस आपलं संपूर्ण आयुष्य दुसऱ्यासाठी ओतप्रोत वाहून देतो. त्याच्या नशीबी काय येतं..? जो आयुष्यभर खस्ता खातो त्याचा वापर फक्त चवीसाठी व्हावा..!! पण दोष कुणाला द्यावा..? पण एक लक्षात घेतलं पाहिजे आजवरचा इतिहास पाहता चव घेणारे नामशेष होतात आणि देणारे निरंतर स्मरणात राहतात.त्यांची चव कण कण खण्याऱ्याच्या ह्रुदयात वास करत असते अगदी त्याने न दाखवलं तरीही....
स्वयंपाक घरातील भाजी कापण्याचा पाट ज्याप्रमाणे स्वतःवर असंख्य असे वार झेलत झिजत असतो. त्या झिजण्यात आपण कुणालातरी सुख देतोय. आपला अंश न अंश सत्कर्मी लागतोय हीच भावना असावी. पण त्या वार करणाऱ्या हत्यारास त्याची कीव येत नाही. त्याचे तेज धारदार हत्यार असंख्य यातनांचा भडीमार जरी करत असले तरी तो हा कि सु करत नाही.
खऱ्या अर्थाने आयुष्याची झीज होणं तेच काय हे..?? आता तुम्ही म्हणाल निर्जीव वस्तू ती...पण झाडं निर्जीव नसतात. त्या झाडांचा तुम्ही तुमच्या सोईनुसार खून करायचा. खून केल्यानंतर त्या मृत देहासही नष्ट होईस्तोवर तुडवत बसायचं. असा काय गुन्हा हो त्याचा..???
सांगायचं तात्पर्य इतकंच. जे झिजतात आपल्यासाठी त्यांना विसरू तर नयेच पण त्यांचा वापर स्वस्वार्थासाठी करू नये. भमट्यांची दुनिया फार कमी जे दुसऱ्यासाठी जगतात....
जिवंतपणी खून माझा
मृत्यू पश्चात न अंत ...
वाहिले सर्वस्व तुला
काय गुन्हा मी झिजतो ....
........नितेश पाटील
९६३७१३८०३१
No comments:
Post a Comment